‘In de zomer van 2025 kreeg ik heel veel slecht nieuws’, vertelt Akkie. ‘Mijn vader kreeg de diagnose uitgezaaide kanker, de zus van mijn moeder belandde in een hospice, een andere zus van mijn moeder kreeg ook de diagnose kanker. Daarnaast hoorden we dat een goede vriend van ons ongeneeslijk ziek was. Dat gebeurde allemaal in één week tijd.’

Een groot deel van het verdriet en de zorg kwam op Akkie en haar broer neer. ‘We zijn met vier kinderen thuis, maar m’n ene zus heeft MS en de andere zware clusterhoofdpijnen. Daardoor voelde ik de druk om meer op te pakken.’

Niet meer kunnen functioneren

Door al het slechte nieuws kon Akkie niet meer goed functioneren op het werk. ‘Ik had die week allerlei gesprekken, onder andere met werkbegeleiders en leerlingen. Dat lukte op zich wel, maar daarna was ik helemaal leeg. Ik liep door de gangen en de tranen stroomden over m’n wangen. Het was gewoon zoveel allemaal.’

Openhartig op het werk

Akkie is snel in gesprek gegaan met haar locatieleidster en een bestuurster. ‘Die zeiden tegen me: ‘Akkie, wat heb je nodig?’ Dus ik zeg: ‘Ik wil me niet ziekmelden, want ik ben niet ziek. Ik trek het gewoon even allemaal niet.’ Daarop hebben we samen afgesproken dat ik tijdelijk minder werk en doe wat lukt.

De instelling van haar werkgever was enorm ontlastend voor Akkie. ‘Er werd gewoon heel goed op me gepast. Ging ik over m’n grens, kreeg ik meteen op m’n kop: ‘Spullen pakken en wegwezen jij!’ Dat gun ik iedere mantelzorger.’

Een fantastische klik met coach Noelle

Akkie kwam Fello tegen in een nieuwsbrief. ‘Ik dacht: krijg allemaal maar de wip, ik ga me aanmelden!’ Binnen een dag werd ze gekoppeld aan coach Noelle. ‘We hadden meteen een fantastische klik samen. Het was heerlijk om een uurtje alles eruit te kunnen gooien. Daardoor kon ik het daarna ook beter loslaten en bleef het niet zo in m’n hoofd.’ Ook op praktisch vlak was Noelle een enorme steun. ‘Ze heeft me geholpen bij de WMO-indicatie voor mijn vader en me getipt op diensten zoals Fietsmaatjes en AutoMaatje. Daarnaast heeft ze allerlei dingen voor de verzekeringen van m’n ouders uitgezocht. Veel dingen waren echte eyeopeners: we wisten gewoon niet dat het er was.’

Schuldgevoelens

Noelle ondersteunde Akkie ook bij schuldgevoelens waar ze tegenaan liep. ‘M’n vader is nu 86 en kan gelukkig nog jaren leven met z’n kanker. Maar door alle lichamelijke ongemakken, werd ‘ie steeds meer kortaf en dwingend tegen mijn moeder. Aan de ene kant wilde ik mijn moeder daartegen beschermen, aan de andere kant ging het me steeds meer tegenstaan naar ze toe te ‘moeten’. Daarover voelde ik me natuurlijk hartstikke schuldig. Noelle zei tegen me: ‘Akkie, je hoeft ook niet iedere dag te gaan. Als je alles op je schouders neemt, val je zelf om.’ Dat heb ik me erg ter harte genomen.’

Morgen weer een dag

Mede dankzij de hulp van Noelle lukte het Akkie vrij snel weer 32 uur per week te werken. ‘Als het een keer niet lukte, ging ik gewoon een uurtje eerder naar huis en dacht ik: morgen weer een dag. Ik heb geleerd mijn balans beter te bewaken en eerder aan de bel te trekken voor hulp. En ik ben meer gaan wandelen, dat doet me goed. Noelle heeft er zeker aan bijgedragen dat ik er zo insta. Tegen andere mantelzorgers kan ik alleen maar zeggen: Is je balans zoek tussen werk en je zorgtaken thuis? Vraag dan vandaag nog om hulp.’