Toen haar moeder Alzheimer kreeg en steeds verder achteruitging, stond Linda vanzelfsprekend voor haar ouders klaar. ‘Na het werk ging ik voor ze koken of hielp ik met de zorg. Als mijn moeder haar nagels gelakt wilde hebben of haar haren geföhnd, dan deed ik dat. Soms hielp ik ook als ze naar de wc moest. Dat is even wennen, maar natuurlijk doe je het. Verder deden we ook leuke dingen, hoor. Rondjes door de tuin lopen bijvoorbeeld. Dat vond mijn moeder echt prachtig. ‘Een uitje met mijn dochter!’, riep ze dan.’

Ziekte beter begrijpen

Om de ziekte beter te begrijpen, is Linda zich er heel erg in gaan verdiepen. ‘Zo snapte ik beter wat we met haar konden doen. Ik ben bijvoorbeeld veel met haar gaan kleuren en heb een speciale dementieradio voor haar gekocht. Die zette ze zelf aan en dan gingen we samen dansen in de kamer. Dat vond ze heel leuk.’

Om het wisselvallige gedrag van haar moeder beter te begrijpen, zocht Linda ook veel contact met instanties, zoals de Alzheimer Stichting. ‘Daardoor begreep ik beter wat we moesten doen als mijn moeder opeens boos of heel verdrietig werd. Dat heeft mijn vader en mij geholpen om onze weg te vinden in de ziekte. Mijn moeder kon daardoor nog twee jaar thuis blijven wonen.’

Niks meer kunnen hebben op het werk

Toen Linda’s moeder een longontsteking en corona kreeg, ging ze lichamelijk sterk achteruit. Ze kwam in een rolstoel terecht en kon niet meer thuis blijven wonen. ‘Die tijd was echt verschrikkelijk voor me. Mijn moeder belandde eerst in een crisiscentrum en daarna in een verpleeghuis waar ze ook niet kon blijven. Mijn vader en ik moesten veel heen en weer rijden en met mijn moeder ging het echt slecht.’

In die tijd ging het ook mis op het werk. ‘Ik ben van nature heel rustig, maar kon opeens niks meer hebben. Als ik een foutje maakte en daar feedback op kreeg, barstte ik in huilen uit. En als er iets meer te doen was dan anders, raakte ik helemaal overstuur. Zo kende ik mezelf helemaal niet.’

Hulp van een Fello-coach

Linda wist dat het tijd was om hulp te vragen. Ze belandde bij de arboarts en las op het intranet over Fello. ‘Ik heb me aangemeld en ben gekoppeld aan coach Marion. Zij had heel veel ervaring en heeft ons enorm geholpen. Ze heeft bijvoorbeeld een heel plan uitgewerkt om te voorkomen dat mijn moeder wéér naar een ander verpleeghuis moest. Daardoor was ik veel beter voorbereid op het gesprek dat we met hen hadden.’

Ook het luisterende oor dat Marion bood, vond Linda heel fijn. ‘Mensen begrijpen vaak niet wat je meemaakt bij Alzheimer, Marion wel. Dat deed me erg goed.’

Meer rust dankzij Fello

Inmiddels gaat het weer wat beter met Linda. ‘Weet je wat het is? Alzheimer sluipt erin. Je rolt samen in een nieuw leven en in nieuwe rollen. Er gebeurt zo veel dat je helemaal geen tijd hebt om even stil te staan. Daar kreeg ik veel stress, verdriet en allerlei andere emoties van. Inmiddels heb ik er meer rust in gevonden. Ik raak minder snel in paniek als er iets is of verandert. Fello heeft daarin zeker een rol gespeeld.’

Hoi schatje van me

Linda gaat twee keer per week naar haar moeder, altijd van vier tot vijf. Met haar leidinggevende heeft ze afgesproken dat ze op die dagen wat eerder begint en thuiswerkt.

‘Als ik aankom, zegt mijn moeder: ‘Hoi schatje van me!’ Ze weet nog steeds wie ik ben. Maar zodra ik wegga, weet ze niet meer dat ik er ben geweest. Soms ziet ze ook dingen die er niet zijn. ‘Daar loopt een rups’, roept ze dan, maar het is gewoon een stukje aarde. Als ik er een grapje over maak, begint ze een beetje te lachen. We maken er samen maar het beste van. Ik ben blij dat ze nog even bij ons mag zijn.’