Sandra werkt als apothekersassistente bij de klantenservice van Brocacef. Samen met haar team is ze hét aanspreekpunt voor vragen van artsen en verpleegkundigen over medicijnen. Het is precies werk, waarbij focus en concentratie essentieel zijn. Door de intensieve zorg voor haar oude schoonouders kwam die focus steeds meer onder druk te staan.
Sandra: ‘Ik kreeg steeds vaker belletjes tijdens mijn werk. Van de huisarts, andere zorgprofessionals of mijn schoonmoeder. In de pauze probeerde ik iedereen terug te bellen, maar het werd al snel zoveel, dat dat niet meer lukte. Na mijn werk ging ik ook veel naar ze toe. Ik hielp mijn schoonmoeder bijvoorbeeld met wassen en koken, want door haar dementie wist ze niet meer hoe dat moest.’
20 keer per dag bellen
Toen Sandra’s schoonvader vrij acuut in het ziekenhuis belandde omdat hij darmkanker had, werd haar schoonmoeder tijdelijk in een zorginstelling geplaatst. Ze kon niet meer alleen wonen, dus het was de enige optie. ‘Mijn schoonmoeder raakte daar helemaal de kluts kwijt. Ze belde me voor ieder wissewasje, wel twintig keer per dag. En ook regelmatig ’s nachts. Ik kón niet meer. Die constante spagaat tussen m’n werk, schoonouders en eigen leven was heel pittig. Ik was continu aan het jongleren.’
Steun vanuit werkgever
Sandra kreeg veel begrip van haar werkgever. ‘Ik mocht bijvoorbeeld veel zorgverlof opnemen om dingen voor mijn schoonouders te regelen.’ Dat hielp vooral bij acute fases, zoals de opname in de zorginstelling. Om de zorg ook structureler in te regelen, attendeerde Sandra’s leidinggevende haar op Fello. ‘Binnen een paar dagen werd ik gebeld door mijn coach. Het eerste wat ze tegen me zei, was: ‘Ik ben er niet voor jouw schoonouders, ik ben er vooral voor jou. Dus zeg maar waar ik je mee kan helpen.’ Die uitspraak alleen al was zo bevrijdend.’
Tegendraadse schoonmoeder
Een van de dingen waar Sandra mee worstelde, was het tegendraadse gedrag van haar schoonmoeder. ‘Door de dementie was ze veranderd. Ik had geen idee meer hoe ik met haar moest omgaan. Op een bepaald moment moest ze bijvoorbeeld zo’n seniorenknop krijgen: een noodknop om de nek. Ik heb hemel en aarde bewogen, maar ze wilde daar niet aan. De coach zei toen tegen me: ‘Je kunt ook gaan omdenken. Geef haar het gevoel dat ze die knop niet voor zichzelf draagt, maar voor haar man. Als er iets met hem is, kan zij alarm voor hem slaan, in plaats van andersom.’ Nou, dat werkte. De coach dacht echt mee en had vaak oplossingen waar ik nooit zelf op zou zijn gekomen.’
Omgaan met levend verlies
Ook mentaal voelde Sandra zich enorm gesteund. ‘Ik kon vroeger heel goed overweg met mijn schoonmoeder. Ze had drie zonen en zei altijd tegen iedereen die het maar wilde horen: ‘Ik heb altijd een dochter willen hebben, die heb ik nu!’ Haar zo zien wegglijden, dat deed echt pijn. De coach legde me uit dat het een vorm van levend verlies is. Je verliest iemand, terwijl die er eigenlijk nog is. Hoe ga je daarmee om? Wat helpt? Het was heel bevrijdend daarover te kunnen praten met iemand die echt luistert. En het ook begrijpt.’
Dat doe ik wel voor je
‘Voordat ik steun kreeg van Fello, was ik echt net een kip zonder kop die rondrent. Er spookte zoveel door mijn hoofd. Dan zat ik op mijn werk en dacht ik opeens: Oh nee, dit moet ik óók nog regelen voor ons ma… Of: Hoe lossen we dit probleem nou weer op?! De coach bracht weer rust in mijn hoofd. Liep ik ergens tegenaan, zei ze tegen me: ‘Joh, streep maar van je lijst, dat doe ik wel voor je.’ En natuurlijk kon zij dat allemaal veel sneller en beter dan ik, want ze kent de wegen.’
Een werkgever die naast je gaat staan
Hoe meer grip Sandra dankzij Fello kreeg op de situatie, hoe beter het ook weer liep op het werk. ‘Werk werd eindelijk weer die plek waar ik niet in mijn zorgrol hoefde te zitten. Waar ik me gewoon mocht bezighouden met mijn taken. Echt hoor, mogen werken zonder ellende is zo’n luxe! Ik ben Fello én mijn werkgever enorm dankbaar dat ze in die hele moeilijke levensfase naast me zijn gaan staan.’
