Een aangepaste versie van dit artikel verscheen eerder op de site van StAZ.
Angela is Adviseur leren & ontwikkelen in het Slingeland Ziekenhuis. Een drukke baan, die ze combineert met haar sociale en gezinsleven. Maar net zoals veel van haar zorgcollega’s draagt ze nog een belangrijke rol: Angela is mantelzorger. Na het overlijden van haar dementerende moeder, begon de zorg voor haar hulpbehoevende vader.
‘Ik ben opgevoed met het motto: gewoon werken en niet zeuren’, vertelt Angela. Maar ook zij begon de gevolgen te ondervinden van het 24 uur per dag aanstaan en zorgen voor anderen. ‘Ik zag een bericht op het intranet over mantelzorgondersteuning van de StAZ en ik dacht: weet je wat? Ik reageer gewoon!’.
Alle ballen in de lucht houden
Angela dacht lange tijd: als je gewoon wat harder rent, dan komt het wel goed. Langzaam merkte ze dat het zo niet werkt. ‘M'n energie raakte op. Ik had m'n normale werk, m'n gezin en daarnaast dus de zorg voor mijn ouders. Die deed ik er met liefde bij maar het was wel veel. In de tijd dat ik voor mijn dementerende moeder zorgde, moest ik 24 uur per dag stand-by staan. Zodra ik klaar was met mijn werk, ging ik direct weer haar kant op.’
Papieren rompslomp
Daarnaast nam Angela allerlei praktische taken op zich. 'Er komt veel geregel bij kijken: je moet achter instanties aanbellen of zorg regelen. Na het overlijden van mijn moeder, dacht ik: nu kom ik even in rustiger vaarwater. Maar de zorg voor mijn vader kwam daar vrij snel achteraan, waardoor ik geen tijd had om bij te komen. Zo bleef ik continu druk met de zorg voor een ander.’
Het lichaam zegt 'ho'
Angela kreeg steeds meer last van haar lichaam. Een patroon wat ze kent van zichzelf. 'Achteraf denk ik: misschien was het beter geweest als ik wat vaker 'nee' had gezegd. Maar dan voel ik toch de verantwoordelijkheid om te zorgen voor een ander. En zo krijgt iedereen de zorg die ze zo hard nodig hebben, maar sta ik zelf achteraan in het rijtje.’
De weg naar zelfzorg
Toen Angela op het intranet een bericht zag over mantelzorgondersteuning via Fello, partner van de StAZ, besloot ze contact op te nemen. ‘Nadat ik mijn contactgegevens had achtergelaten, werd ik al snel benaderd door mijn coach. We hadden een aantal online gesprekken. Ik wist natuurlijk wel dat ik met mijzelf aan de slag moest, maar hoe doe je dat? Waarom let ik niet wat beter op mijn eigen grenzen? Mijn coach heeft mij toen praktische handvatten gegeven en suggesties gedaan. Daarnaast kreeg ik veel informatie over verschillende regelingen die mij konden ondersteunen.'
Dankzij de mantelzorgondersteuning via Fello kwam Angela tot de conclusie dat alle ballen hooghouden en iedereen tevreden houden, niet voor haar werkt. 'Je kunt niet alles op 100% doen. Soms moet je leren loslaten, maar dat vind ik best ingewikkeld hoor.'
